De plichten van het gewone leven op zich nemen kan ook een heldendaad zijn

Gebruikerswaardering: 4 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter inactief
 
uit: AMEN 77, pagina 6
Pasen is het feest van de opstanding van Christus. Althans dat is het in de loop der tijd voor de christenen geworden.
Van oorsprong is het feest dat wij "Pasen" noemen een heidens feest.

Het woord 'Pasen' is afgeleid van het Griekse 'Pascha', dat de weergave is van het Hebreeuwse 'Pesach', hetgeen betekent: voorbijgaan (vgl. het Engelse woord "Passover).
We denken daarbij aan hetgeen in Exodus 12 geschreven staat. De Israelieten kregen de opdracht het bloed van het Paasoffer aan de deurposten te smeren als bescherming voor het oordeel van God: "en wanneer Ik het bloed zie, dan ga Ik aan u voorbij" (vs. 13).
Alles rondom het Pascha wijst op het verlossingswerk van Christus. In die zin zijn de inzettingen en gebeurtenissen uit het verre verleden een geweldige onderwijzing omtrent de grote Verlosser, van wie Paulus later schrijft: "want ook ons Paaslam is geslacht, Christus" (1 Kor. 5:7).
Het Pascha moest door alle geslachten heen in herinnering gehouden en onderwezen worden als een "Pascha voor de HERE (Exod. 12:27, 42).

Eostre - Isjtar - Astarte

Het begrip "Pasen" zou dus eigenlijk moeten staan voor wat we op Goede Vrijdag gedenken: de kruisiging van de Heiland.
Echter, Pasen is het feest van de opstanding van Christus. Althans dat is het in de loop der tijd voor de christenen geworden.
Van oorsprong is het feest dat wij "Pasen" noemen een heidens feest. Het Engelse woord voor pasen is: 'Easter', terwijl men in Duitsland 'Ostern' zegt. Deze namen zijn bijna letterlijk afgeleid van de heidense godin van de dageraad en van de lente: Eostre. Eostre was volgens de legende degene die de poorten van het Walhalla opende om Balder te verwelkomen. Die Balder werd de "witte god" genoemd wegens zijn zuiverheid en en ook wel "zonnegod" omdat zijn voorhoofd de mensheid licht verschafte. In het begin van de lente werd de zon wedergeboren, na in de wintermaanden dood te zijn geweest. Een opstanding van de zon.
Ook kunnen deze namen gezien worden als een afleiding van de naam van de oude Assyrische en Babylonische godin Isjtar. In de oude Chaldeeuwse zonaanbidding, zoals die door de Foeniciërs werd bedreven, was Baal de zonnegod, Astarte was zijn gemalin of vrouw. En Astarte is dezelfde als Isjtar.
In de Romeinse mythologie heet zij Venus en in de Griekse mythen Aphrodite. De god Baal of Bel is in andere culturen bekend als Jupiter (Rome), Zeus (Griekenland), Osiris (Egypte), Mithra (Perzie), Wodan/Donar (Germaans).
De heidense achtergrond van het paasfeest verklaart ook bepaalde gebruiken rond Pasen.

Vastentijd

Deze Veertigdagentijd of Quadragesima is de periode die begint op Aswoensdag (d.i. de dag na carnaval, meer bepaald de dag na vastenavond als voorbereiding op het Paasfeest.
De veertig dagen onthouding van de vastentijd ('Lent') werd rechtstreeks overgenomen van de aanbidders van de Babylonische goden. Zo"n vasten van veertig dagen in de lente van het jaar wordt nog steeds onderhouden door de Yezidis of heidense duivelaanbidders in Koerdistan, die het hebben geerfd van hun vroegere meesters, de Babyloniers. Een dergelijke vastentijd van veertig dagen werd in de lente ook in acht genomen door de heidense Mexicanen en in Egypte.

Carnaval

Van oudsher was carnaval een eetfestijn, omdat het de laatste mogelijkheid was zich te buiten te gaan voor de 40 dagen vasten, waarin men zich beperkte tot het minimaal noodzakelijke. Op vette dinsdag (voor de vasten) werd al het vet wat er in huis was opgemaakt omdat het anders zou bederven. De vasten is ter herdenking van de 40 dagen die Jezus volgens het Nieuwe Testament in de woestijn vastte en tevens ook tot bezinning op de christelijke kernwaarden.
De term wordt afgeleid van het Latijn: carne vale (= vaarwel aan het vlees). Een andere mogelijke verklaring voor de term is het eveneens Latijnse carrus navalis: scheepswagen, hetgeen zou verwijzen naar rondtrekkende groepen in een als een schip ogende wagen of kar, het zogenaamde narrenschip, maar ook kan slaan op het schip waarmee de god van de zee der Kelten/Germanen uit het noorden kwam om deel te nemen aan de winterfeesten.
De Romeinen vierden het feest van de saturnalien dat veel kenmerken van het hedendaagse carnaval had zoals drink en eetgelagen, een soort prins carnaval, vermommingen en optochten door de straten. Het 'heidense' carnaval werd in heel Europa gevierd. In Rusland is dit feest bekend onder de naam maslenitsa (vrij vertaald: boterfeest). Antropologisch gezien is het carnaval een omkeringsritueel, waarin maatschappelijke rollen worden omgedraaid en normen over gewenst gedrag worden opgeschort.
Carnaval wordt ook vastenavond genoemd, al is dit eigenlijk de dinsdagavond van carnaval. Het Limburgse woord voor carnaval is "vastelaovend(j)".

Onder de heidenen schijnt het Grote Vasten een voorbereiding geweest te zijn op het jaarlijkse feest ter nagedachtenis aan de dood en opstanding van de god Tammuz.
Tammuz was in de Babylonische en Kanaanietische mythologie de god van de vegetatie en de oogst, die beurtelings opkwam en stierf zoals het graan. Zijn cultus was erg populair bij het volk, al ging het niet om een godheid van hoge rang. Zijn huwelijk met de godin van de liefde en de vruchtbaarheid Isjtar leidde steevast tot zijn dood, net zoals het koren plots werd gemaaid op het gloriemoment van zijn bestaan, zo ook werd Tammuz gedwongen naar de onderwereld Aralu te keren. Ishtar was dan overweldigd van verdriet door haar verlies van de jeugdige krachtige echtgenoot en onderging een periode van diepe rouw en lamentatie. Jaarlijks namen de aanhangers van Tammuz en Isjtar deel aan de rituele rouwperiode.

Paasbrood

In vroeger tijden werden paasbroodjes geofferd bij de aanbidding van de koningin des hemels, Isjtar of Astarte. Jeremia spreekt over dergelijke offers: "De kinderen rapen hout, de vaders steken vuur aan en de vrouwen kneden deeg om offerkoeken te maken voor de koningin des hemels en zij brengen plengoffers aan andere goden teneinde Mij te krenken".
Later werd het offeren ervan vervangen door het eten van paasbrood.

Paaseieren

De oude Druiden erkenden het ei als het heilige symbool van hun orde. Bij de Dionysiaca of de mysteries van Bacchus, maakte de consecratie van een ei deel uit van de nachtelijke ceremonie. In oude tijden werden eieren bij de religieuze riten van de Egyptenaren en de Grieken gebruikt en in tempels opgehangen.
De Egyptenaar Hyginus (oud bibliothecaris van de Palatijnse bibliotheek van Rome) verhaalt: "Men zegt dat een ei van buitengewone afmetingen uit de hemel in de rivier de Eufraat is gevallen". Daaruit is Venus voortgekomen, die ook de Syrische godin (Isjtar, Astarte) werd genoemd". De Romeinse godin Venus wordt in de Griekse mythologie Aphrodite genoemd, de godin van de vruchtbaarheid.
In veel oude beschavingen waren eieren heilig en vormden een onderdeel van godsdienstige ceremonien als symbool van het vruchtbare leven, voortkomend uit de mond van de zonnegod. Geverfde eieren waren in het oude Egypte geheiligde paasoffers, zoals ze dat nog altijd in China en delen van Europa zijn.
De Roomse kerk heeft deze symboliek van het ei geadopteerd en het geheiligd als symbool van Christus´ opstanding.

Paasdienst bij zonsopgang

Dit was vanouds een gebruik, waarbij men een aanbiddingsdienst hield bij zonsopgang, met het gezicht naar het oosten, waar de zon opkomt. Daarmee vereerde men de zonnegod (Baal) en zijn gemalin, de godin Isjtar.
Hierover wordt in Ezechiel geschreven als de profeet de afgodendienst in de tempel te zien krijgt: "Daarop bracht Hij mij naar de ingang der poort van het huis des HEREN aan de noordzijde; en zie, daar zaten vrouwen, die Tammuz beweenden. Hij zeide tot mij: Hebt gij dat gezien, mensenkind? Nog grotere gruwelen dan deze zult gij zien. Toen bracht Hij mij naar de binnenste voorhof van het huis des HEREN. En zie, aan de ingang van de tempel des HEREN, tussen de voorhal en het altaar, waren ongeveer vijfentwintig mannen, met hun rug naar de tempel des HEREN en met hun gezicht naar het oosten, en zij bogen zich in de richting van het oosten neer voor de zon" (Ezech. 8:14-15).

Het paasfeest bestond dus al langer dan de christelijke traditie, en heeft de kerk het gemakkelijker gevonden dit heidense feest in een katholieke traditie om te zetten dan het uit te bannen. Dit is overigens ook met andere voor-christelijke feesten gebeurd zoals Kerstmis dat oorspronkelijk een 'heidens' midwinterfeest was, het feest van de zonnewende. In de Bijbel is geen enkele aanwijzing te vinden dat de Here Jezus op 25 december geboren zou zijn.
Deze datum wordt wel aangewezen als de geboortedatum van de Perzische god Mithra.

Mithra

De god Mithra was in de Indische Veda-geschriften (Hindoeisme) de rijzende zon; hij was een licht- of een zonnegod. De Perzen spraken over Mithras als "Het Licht van de Wereld", "de Spirituele Zon", symbool van de waarheid, rechtvaardigheid, trouw en eerlijkheid. Hij was ook de bemiddelaar tussen de mensen en de onbereikbare god en lid van de heilige Drie-eenheid. Als vruchtbaarheidsgod was hij ook "de Heer der Weidse Velden", de "Goede Herder". Volgens de Perzische mythe werd Mithras geboren uit de maagd Anahita, die dan ook de naam "Moeder Gods" kreeg. Hij stond echter nog steeds onder Ahura Mazda, de Wijze Heer.
Deze Perzische god heeft zo'n invloed gehad op de ontwikkeling van de kerk. Veel gebruiken in de kerk werden eerder al gevonden bij de dienst aan Mithra, zoals het dragen van een mijter, de doop in water, een heilige maaltijd, e.d.
Het Vaticaan is gebouwd op de grond, die 600 jaar eerder al gebruikt werd als de plaats van aanbidding van de god Mithra was. "St. Mithra" is nog wel bekend als beschermheilige van R.K-kerk.

Paaseilanden

Heeft het paasfeest nog iets te maken met de Paaseilanden? Nee, nou ja, een heel klein beetje: Deze Chileense eilandengroep werden op paaszondag 6 april 1722 ontdekt en bezocht door een Hollandse expeditie onder leiding van Jacob Roggeveen, die op zoek was naar het onbekende 'Terra Australis' (Zuidland).

Bronnen o.a.: Wikipedia Encyclopedie; The Two Babylons  A. Hislop; Nineveh and Babylon Layard; Romeinse Geschiedenis Groep "CORBVLO"; Encyclopedia Brittanica; The World Encyclopedia; New Catholich Encyclopedia; Ancient Italy and Modern Religion Dr. Conway; Paganism in Christian Festivals - J. M. Wheeler

Deel deze pagina via

Darwin

Darwin: een aanhanger van Johannes van Helmond?Johannes van Helmond leefde rond begin 1600 en schreef een recept voor het maken van muizen: als je oude lappen en graan in een vat stopt en wegzet op een zolder of in een schuur, dan zullen na verloop van tijd vanzelf muizen ontstaan. Het was een wetenschappelijk experiment en herhaalbaar met telkens hetzelfde resultaat. Ook vandaag de dag kan je hetzelfde experiment herhalen met nog steeds dezelfde resultaten.  Het was Louis Pasteur die drie eeuwen later, aan het einde van de 19e eeuw, aantoonde dat het spontaan ontstaan van muizen (en leven), onzin was... totdat de evolutietheorie de kop op stak, met haar bewering dat in een ver verleden spontaan leven ontstaan is uit een levensloze massa... Ik denk dat Darwin een aanhanger was van Johannes van Helmond ... ;) (overgenomen uit Bijbelvast onderwijs)                       

Even een vraag

Heb je vertrouwen in het nieuwe kabinet?

Volg ons via twitter @egkaleo

Amen

Veel bijbelstudies op onze site
komen van bijbelmagazine Amen.
Meer weten over dit unieke blad
kijk dan snel op amen.nl

Abonneer je op Amen

Agenda

  • 29 10 2017
    samenkomst met Cees Terpstra 10:00 tot 11:30

Recente preken

Loading Player...

Vers van de dag

Psalmen 119:25-25
Daleth. Mijn ziel kleeft aan het stof; maak mij levend naar Uw woord.